W październiku 1922 roku został dowódcą plutonu w . W 1924 roku ukończył 8 Szkołę Dowódców Piechoty w Leningradzie i był kolejno dowódcą plutonu, kompanii karabinów maszynowych i batalionu strzeleckiego 111 Pułku Strzeleckiego 37 Nowoczerkaskiej Dywizji Strzeleckiej. W 1930 roku ukończył kurs „Wystrieł”. W 1932 roku został komendantem Centrum Szkolenia Dowódców Białoruskiego Okręgu Wojskowego w Bobrujsku. Następnie był dowódcą batalionu, zastępcą dowódcy 2 Pułku Strzeleckiego 1 Moskiewskiej Proletariackiej Dywizji Strzeleckiej, a w 1936 roku pełnił obowiązki dowódcy pułku.
W 1936 jako ochotnik wyjechał do Hiszpanii, gdzie wziął udział w tamtejszej wojnie domowej. Był doradcą dowódcy 11 Dywizji armii republikańskiej.
W 1938 roku powrócił do kraju i we wrześniu 1938 roku został zastępcą dowódcy 1 Moskiewskiej Proletariackiej Dywizji Strzeleckiej. W sierpniu 1939 roku został dowódcą 136 Dywizji Strzeleckiej. Wziął udział w wojnie radziecko-fińskiej, gdzie na czele 136 Dywizji Strzeleckiej w okresie od 23 grudnia 1939 do 28 lutego 1939 roku brał udział w przełamaniu Linii Mannerheima w rejonie Muolaa. Za dowodzeniem dywizją w czasie tych walk w dniu 7 kwietnia 1939 roku został nagrodzony tytułem Bohatera Związku Radzieckiego.