Po 1992 Rosyjski Kościół Prawosławny odzyskał klasztor w 1992. W 2002 przebywało w nim 40 kobiet. Od 2006 siostry ponownie prowadzą działalność społeczną, są zatrudniane w szpitalach, domach starców i domach dziecka. Prowadzą również własny ośrodek medyczny, gimnazjum dla dziewcząt i dom dla osieroconych dziewcząt. W Rosji istnieje ok. 20 placówek filialnych monasteruМарфо-Мариинская обитель милосердия. Kobiety przebywające we wspólnocie dzielą się na siostry-pomocnice, siostry przechodzące okres próby oraz „białe” siostry. W poczet ostatnich mogą wstąpić siostry, które pozytywnie przeszły okres próby. „Białe” siostry nie są mniszkami – żyją we wspólnocie, zachowując regułę modlitewną, czystość i ubóstwo, a także pracują w instytucjach socjalnych i dobroczynnych, jednak składają śluby tylko na okres roku, trzech lub sześciu lat (zależnie od życzenia). Po tym czasie mogą zdecydować, czy chcą przedłużyć okres służby, przejść do innego monasteru jako posłusznice lub całkowicie powrócić do życia świeckiego. Nie noszą stroju typowego dla prawosławnych mniszek, lecz szare podriasniki i białe apostolniki.

W 2014 monaster otrzymał status stauropigiiМарфо-Мариинская обитель милосердия преобразовано в ставропигиальный женский монастырь. W 2017 przebywały w nim 42 siostry, z czego sześć o statusie sióstr „białych”.

Przypisy

!