Niemiecki pułk pancerny w trakcie natarcia rozbił III batalion 57 pp oraz lewoskrzydłową kompanię II batalionu. Niemieckie czołgi wyszły wprost na Jeziorki i rozgromiły 14 dywizjon artylerii ciężkiej na stanowiskach ogniowych. Dywizjon bronił się prowadząc ogień na wprost, zniszczył co najmniej 5 niemieckich czołgów. Poniesiono olbrzymie straty w obsługach, które częściowo poległy przy działach, lub dostały się do niemieckiej niewoli. Przy działach ciężko ranny został mjr Eugeniusz Szary i por. Franciszek Kłos. Wszystkie działa i jaszcze zostały na placu boju. Ucierpiał też mocno II/14 pal. Wraz z ocalałym oficerem zwiadowczym i oficerem łączności dywizjonu wycofały się rozbitki 14 dac, w tym ranni na wozie dowódcy: 14 dywizjonu i 1 baterii. Grupa rozbitków 14 dac pomaszerowała do Puszczy Kampinoskiej bez kontaktu z macierzystą dywizją, gdzie 22 września dostała się do niemieckiej niewoli. Mjr Eugeniusz Szary w poszukiwaniu resztek dywizjonu dotarł do Błonia, gdzie podczas próby przebicia się do Warszawy poległ 23 września. W trakcie walki dywizjonu jego tabory pod dowództwem ppor. rez. wet. Tadeusza Łożyńskiego oderwały się w powstałym zamieszaniu i pomaszerowały na Sanniki, gdzie w trakcie marszu zostały w większości rozproszone przez ataki niemieckiego lotnictwa.