W 1548 król polski Zygmunt II August na prośby miejscowego dziedzica przeniósł i ustanowił jarmarki w Grodzisku Wielkopolskim na św. Filipa i Jakuba (czyli na 1 maja), na św. Idziego (1 września) oraz ustanowił według starego zwyczaju jarmark na św. Jadwigę (15 października). W 1550 dziedzic nadał statut cechowi krawieckiemu, pozwala założyć cech kuśnierski. W 1562 Zygmunt August zwolnił mieszczan z Grodziska od wszelkich ceł drogowych i mostowych na obszarze całego państwa. W 1563 miasto zapłaciło 23 florenów i 12 groszy podwójnego szosu, podatek od 23 kotłów gorzałki, od jednej kobiety biednej oraz od 80 rzemieślników pracujących w mieście. W 1565 dziedzic miasta nadał statut cechu bednarzy. W 1591 odnotowano w mieście Grodzisk role w trzech polach; role folwarczne przy mieście, jatki, rynek, czyli stragany rybne, młyn napędzany pracą koni należący do dziedzica oraz młyn grodziski.
Okres zaborów Polski Prywatne miasto szlacheckie lokowane w 1303 roku położone było w XVI wieku w województwie poznańskim w Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Wskutek II rozbioru Polski w 1793, miejscowość przeszła pod władanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskimZenon Guldon, Jacek Wijaczka, Skupiska i gminy żydowskie w Polsce do końca XVI wieku, w: Czasy Nowożytne, 21, 2008, s.