Miejscowość pierwotnie związana była z Wielkopolską i była miastem szlacheckim, własnością polskiej szlachty z rodu Borków, a później Ostrorogów herbu Nałęcz. W 1312 miejscowość znajdowała się w dystrykcie Grodzisk. Od 1320 tereny, na których powstała leżały w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1444 miejscowość leżała w powiecie kościańskim województwa poznańskiego Korony Królestwa Polskiego. W 1400 była siedzibą własnejparafii.
Miasto średniowieczne Pierwszy zachowany zapis historyczny odnotował w 1303 komesa Prędotę syna komesa Piotrka wojewody poznańskiego, który poświadczył, że jego wójt w Grodzisku Herman, kupił od niego i od jego ojca miejsce na młyn zbożowy na rzece Dojca wraz ze swym sołectwem i wójtostwem.
W 1406 Wichna pani w Godzisku, Borek z Szubina w powiecie kcyńskim wraz z bratem Maciejem, panowie w Grodzisku oznajmili, że zawarli ugodę z ogółem mieszczan w swym mieście Godzisku za zgodą rajców i całego miasta. Mieszczanie winni płacić im czynsz w wysokości 27 grzywien monety obiegowej, z czego połowę na św. Jerzego (czyli 24 kwietnia), a połowę na św. Marcina czyli 11 września. Właściciele miasta zezwolili mieszczanom założyć ogrody przed Suchą Bramą dla pożytku miasta, lecz bez szkody dla dziedziców.