Aby jednak osiągnąć zakładane parametry zdecydowano się również na uzupełnienie napędu tłokowego przyspieszaczem rakietowym RD-1 zamontowanym z tyłu kadłuba. 30 maja 1944 roku ludowy komisarz przemysłu lotniczego wydał decyzję o budowie tak zmodyfikowanego samolotu. Przewidywano, że maszyna na wysokości 7000 metrów osiągnie maksymalną prędkość 590 km/h a przy użyciu dodatkowego przyspieszacza – 700 km/h. Samolot oznaczony jako Su-7/82G miał być zdolny do lotu na wysokości 10 000 metrów bez włączonego przyspieszacza przez 1 godzinę 40 minut. Zakładano, że Su-7 będzie gotowy do prób 1 września 1944 roku. Opóźnienia w dostawie przyspieszaczy sprawiły, że samolot ukończono dopiero 25 listopada 1944 roku. 19 grudnia tego samego roku wykonano pierwsze kołowania bez odrywania się od ziemi a 11 stycznia 1945 samolot po raz pierwszy oderwał się od ziemi. Pierwsze loty miały na celu sprawdzenie działania turbosprężarek, ich użycie powodowało wydobywanie się silnych płomieni z układu wydechowego silnika tłokowego, zagrażających strukturze całego płatowca i 26 stycznia dalsze próby przerwano. Podjęto decyzję o przebudowie układu wydechowego i wyłączeniu turbosprężarki. 31 stycznia przeprowadzono na ziemi pierwsze próby przyspieszacza rakietowego, a 18 lutego 1944 roku samolot odbył pierwszy lot z jego użyciem.