Od 1929 do 1937 uczestniczył w konwersatorium prof. Tadeusza Kotarbińskiego, u którego doktoryzował się w 1933 na podstawie pracy O czynnościach poznawczych konstruujących teorie dedukcyjne. W latach następnych przygotował rozprawę habilitacyjną, która spłonęła podczas powstania warszawskiego.
Już jako wojewoda krakowski utrzymywał kontakt ze szkolnictwem wyższym. Był jednym z założycieli, wraz z prof. Kazimierzem Dobrowolskim, Wyższej Szkoły Nauk Społecznych. Wykładał w niej logikę i teorię poznania, a po jej przekształceniu w Wyższą Szkole Dziennikarską – logikę i wstęp do filozofii. Od 1948 prowadził wykłady zlecone z logiki na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, a od 1949 również filozofię i teorię poznania. Od 1951 organizował Katedrę Logiki na UJ, a w 1952 został jej kierownikiem (aż do przejścia na emeryturę w 1968). Wykładał również na innych krakowskich uczelniach. W latach 1954–1956 był prodziekanem Wydziału Filozoficzno-Historycznego UJ.