Był członkiem Rady Naczelnej PPS od 1945 do zjednoczenia PPS z PPR i utworzenia Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej w 1948.

Od maja do 15 listopada 1945 był wojewodą pomorskim (bydgoskim). Na początku grudnia 1945 został przeniesiony na stanowisko wojewody krakowskiego i urząd ten sprawował do 1949. Następnie do 1951 był przewodniczącym Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie.

Od 15 grudnia 1948 aż do rozwiązania się partii w 1990 działał w PZPR. W latach 1948–1952 był członkiem Komitetu Centralnego PZPR i wiceprzewodniczącym Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej.

Edukacja i działalność naukowa Pierwsze nauki pobierał w nielegalnej polskiej szkółce, którą w kijowskim mieszkaniu Pasenkiewiczów prowadziła jego babka, Stanisława Ułaszyn. W latach 1915–1916 ukończył szkoły w Kijowie: Realną Szkołę Średnią i Kijowską Czwartą Studencką Szkołę Podchorążych. Należał do pierwszej drużyny harcerskiej w Kijowie. W 1921 rozpoczął studia z zakresu matematyki i logiki w Uniwersytecie Warszawskim. Uczęszczał na wykłady profesorów: Stanisława Leśniewskiego, Jana Łukasiewicza, Stefana Mazurkiewicza, Wacława Sierpińskiego. W latach 1921–1925 był przewodniczącym Rady Nadzorczej Akademickiej Spółdzielni Wytwórczej oraz gospodarzem pierwszego Domu Akademickiego przy ul. Lwowskiej 12 w Warszawie.