Przyjmuje się, że pierwszy raz zastosowano je w Londynie, kiedy burmistrz tego miasta sir Henry Barton polecił w 1417 rozwieszać każdego wieczora zimą latarnie ze światłami pomiędzy Hallowtide i Candlemasse.
W XIX wieku coraz powszechniejsza dostępność nafty i wynalezionej przez Ignacego Łukasiewicza lampy naftowej oraz gazu miejskiego pozwoliła na użycie tych paliw do oświetlania skrzyżowań i ulic. Pierwsze latarnie gazowe zainstalowano w Londynie 1 maja 1814, według innych źródeł – w 1809; w Paryżu w 1819. Dla porównania, na obecnych ziemiach polskich latarnie olejowe instalowano jeszcze w I poł. XIX w., np. w Opolu od 1827 i Łodzi – od 1835 (zob. kalendarium miasta). Z kolei pierwsza na świecie uliczna lampa naftowa została uruchomiona w Gorlicach w 1854.
Później, wraz z postępem elektryfikacji, uliczne latarnie olejowe, naftowe i gazowe zostały zastąpione lampami elektrycznymi, najpierw łukowymi (na placu Zgody w Paryżu w 1843), potem żarowymi (31 grudnia 1879, 400 żarówek w Menlo Park, Nowy Jork, a 4 września 1882 – 14 tysięcy elektrycznych lamp ulicznych w Nowym Jorku), wreszcie fluorescencyjnymi, rtęciowymi i sodowymi. Jedynie w historycznych centrach miast (np.