Okres starostów polskich (1464–1772) Na mocy II pokoju toruńskiego został włączony do Polski i stał się siedzibą polskich starostów. Dzięki Karolowi Górskiemu wiemy, że w latach 1466–1472 pierwszym starostą Gniewu był Jakub Kostka herbu Dąbrowa, syn Nawoja Kostki. W 1623 na zamku przebywał król Zygmunt III Waza. W 1565 przeprowadzono prace remontowe. W 1625 zamek na dwa lata zajęły wojska szwedzkie. W 1655 podczas potopu zamek na krótko zajęły wojska szwedzkie. W 1657 na zamku z rozkazu hetmana Jerzego Lubomirskiego przetrzymywano jeńców szwedzkich.
W drugiej połowie XVII w. starostą gniewskim był Jan Sobieski, który jeszcze zanim został królem, zbudował na Podzamczu nowy barokowy budynek dla swojej żony Marii Kazimiery.
Po I rozbiorze w 1772 zamek trafił w ręce Prusaków.
Okres pruski (1772–1920) Wielokrotnie zmieniał swą funkcję, służąc m.in. za spichlerz (w tym celu przebudowany w XVIII w.). Ponownie został przebudowany w latach 1855–1859, gdy rozebrano dużą czworoboczną wieżę w narożu wschodnim i zastąpiono ją wieżyczką, zburzono gdanisko, zasypano fosy i przebito nowe otwory okienne, zmieniając tym wygląd zewnętrzny zamku. Zniszczono też ściany działowe i stropy.