Ostatnią z wymienionych artykulacji określa się mianem międzyzębowej.
Przy artykulacji spółgłosek [], [], [] ze zwarciem utworzonym przy tylnej ścianie zębów czubek języka może być wzniesiony do góry lub częściej lekko skierowanym w dół. Podobnie ma się rzecz ze szczeliną w przypadku [], [], choć może być to mniej widoczne. Wymienione spółgłoski mogą być też wymawiane z czubkiem wzniesionym do nasady zębów, mówi się wtedy o artykulacji zazębowej (postdentalnej, denti-alweolarnej). Oprócz wymienionej typów artykulacji powyższe spółgłoski mają też warianty dziąsłowe i zadziąsłowe.
Stosunkowo rzadko spotyka się zębową (apiko-dentalną) artykulację spółgłosek bocznych i drżących: [], [] i []. Na przykład rosyjskie л twarde (ł) oznacza []. Jest to też polskie tak zwane ł sceniczne.
Porównania międzyjęzykowe wykazują duże zróżnicowanie w obrębie głosek zębowych. Jednak użytkownicy danego języka wykorzystują tylko zwykle niektóre typy artykulacji.
Przykłady w języku polskim W języku polskim funkcjonuje 7 głosek zębowych (laminalno-dentalnych): [] jak t w słowie tama [] jak d w słowie dama [] jak c w słowie wiece [] jak dz w słowie miedze [] jak s w słowie sama [] jak z w słowie zebra [] jak n w słowie noc [ɫ̪] jak ł w słowie miłość (w wymowie scenicznej i kresowej)