Zaostrzył także przepisy, zakazując Żydom praktykowania obrzezania i obchodzenia szabatu oraz nakazując składanie ofiar pogańskim bogomJerzy Ciecieląg, Żydzi w okresie drugiej świątyni 538 przed Chr.-70 po Chr., Universitas 2011, s. 200, 201. .. Spowodowało to kolejną falę niepokojów, które nasiliły się jeszcze na wiadomość o upokorzeniu Antiocha pod Aleksandrią. W 167 roku p.n.e. Seleucyda wydał edykt zabraniający wszelkich żydowskich obrządków i zwyczajów. Ostatecznym krokiem, który doprowadził do powstania żydowskiego było przemienienie świątyni jerozolimskiej w przybytek syro-fenickiego kultu boga Baal-Szamona, którego Grecy nazywali ZeusemM. Grant, Dzieje dawnego Izraela, PIW, Warszawa 1991, s. 239.. Tego typu posunięcia stanowiły jeden z elementów polityki hellenizacji na terenach imperium seleukidzkiego. Doprowadziły jednak do wieloletniej wojny, której pierwszy etap zakończył się w grudniu 164 roku p.n.e. zdobyciem Jerozolimy przez przywódcę powstania, Judę Machabeusza. W ocenie Michaela Granta Antioch, prowadząc siłową politykę hellenizacji Żydów, popełnił błądM. Grant, Dzieje dawnego Izraela, PIW, Warszawa 1991, s. 240..