Urzędowanie jako burmistrz rozpoczął z dniem 1 października 1840 r. W 1843 r. wybrano go ponadto deputowanym do Sejmu Wielkiego Księstwa Poznańskiego. Uczestniczył w pracach sejmowej komisji zajmującej się opracowaniem petycji do króla w sprawie przywrócenia Polakom swobód narodowych. Petycja ta była wyrazem protestu przeciwko polityce wzmożonej germanizacji na terenie Wielkiego Księstwa Poznańskiego, której zdecydowanym zwolennikiem był naczelny prezes prowincji Eduard Heinrich Flottwell.

Działalność Petersona w poznańskim sejmie krajowym stała się przyczyną jego odejścia ze stanowiska burmistrza, gdyż bydgoskie władze regencyjne niechętnie widziały jego propolską działalność. Wokół jego osoby narastała atmosfera dezaprobaty, która z czasem przerodziła się w otwarty konflikt polityczny między władzami miasta i administracją państwową. Uniemożliwił on w praktyce normalne funkcjonowanie magistratu. W związku z tym wymuszono na nim podanie się do dymisji. Stosowny wniosek z rezygnacją ze stanowiska burmistrza złożył Radzie Miejskiej w Bydgoszczy 28 marca 1844 r., a 3 kwietnia 1844 r. ostatecznie opuścił zajmowane stanowisko. Wybrany na 12-letnią kadencję urząd swój pełnił tylko przez 3 i pół roku.