Po śmierci Campbella-Bannermana w 1908 r. nowym premierem został Herbert Henry Asquith. Powierzył on Lloydowi George’owi tekę kanclerza skarbu. Na tym stanowisku Lloyd George ustanowił zarząd portu w Londynie. Odpowiadał również za wprowadzenie ustaw o emeryturach dla starców oraz o ubezpieczeniu dla robotników na wypadek choroby i bezrobocia. W celu sfinansowania tych projektów wprowadził nowe podatki, które obciążały przede wszystkim wielkich posiadaczy ziemskich.
W 1909 r. Izba Lordów odrzuciła przedstawiony przez Lloyda George’a projekt budżetu (tzw. „People’s Budget”). Wywołało to konflikt obu izb parlamentu, który narastał już od pewnego czasu, gdyż zdominowana przez konserwatystów Izba Lordów odrzucała rządowe ustawy. Spór zakończył się w 1911 r., kiedy Izba Gmin ograniczyła kompetencje izby wyższej.
Pomimo swoich pacyfistycznych przekonań Lloyd George poparł w 1914 r. decyzję o przystąpieniu Wielkiej Brytanii do I wojny światowej. W 1915 r. został pierwszym ministrem uzbrojenia. Przeprowadził militaryzację robotników oraz uchylił na czas wojny różne swobody, które mogły utrudniać pełną kontrolę produkcji i osłabiać jej sprawność. W 1916 r. został ministrem wojny.