Operacja sueska zakończyła się militarnym sukcesem, ale była dyplomatyczną katastrofą. Brytyjsko-francuska interwencja nie znalazła poparcia ani w Waszyngtonie (na co liczył Eden), ani w Moskwie (która popierała Nassera). Rząd USA wywierał dyplomatyczne i gospodarcze (wyzbywanie się funta brytyjskiego, co spowodowało spadek jego wartości i groźbę recesji gospodarczej, oraz odmowa udzielenia kredytu z Międzynarodowego Funduszu Walutowego) naciski na Wielką Brytanię, a Związek Radziecki niedwuznacznie sugerował zbrojne wsparcie Nassera przez blok wschodni.
Eden zrozumiał, że bez poparcia Stanów Zjednoczonych niczego nie zdziała. Nieudana interwencja zrujnowała jego dobrą opinię polityka. W styczniu 1957, Harold Macmillan, Kanclerz Skarbu i jeden z pomysłodawców interwencji, przekonał Edena, aby złożył dymisję (nastąpiło to 6 stycznia 1957) i sam objął stanowisko premiera. Edenowi udało się w najbliższych latach odbudować swoją reputację w społeczeństwie. W 1961 otrzymał parowski tytuł hrabiego Avon.
Interwencja sueska pokazała Wielkiej Brytanii jej miejsce w szeregu mocarstw. Była ona końcem złudzeń Brytyjczyków o potędze Zjednoczonego Królestwa.