Najsłynniejszym działaniem Edena była próba przeciwdziałania, wspólnie z Francją, próbie nacjonalizacji Kanału Sueskiego, którego Wielka Brytania była większościowym akcjonariuszem, przez prezydenta Egiptu Gamala Abdela Nasera. Eden, który uważał Nasera za drugiego Mussoliniego, przekonał Francuzów do wspólnej interwencji przeciwko prezydentowi Egiptu. Alianci sprzymierzyli się również z Izraelem i na tajnym spotkaniu w Sèvres w październiku 1956 uzgodniono plan działań.

Nasser uważał Edena za polityka słabego i chwiejnego (fakt, że przez wiele lat kariery dyplomatycznej nie udało się Edenowi uzyskać znaczącej pozycji na arenie międzynarodowej), ale też za swego najgroźniejszego wroga. Tacy ludzie często maskują słabość skłonnością do agresji – scharakteryzował premiera Wielkiej Brytanii.

29 października wojska izraelskie przekroczyły granicę egipską i szybko posuwały się w kierunku kanału. Wielka Brytania i Francja wystąpiły wówczas jako „rozjemcy” i 5 listopada wysadziły desant w Port Saidzie, przejmując kontrolę nad kanałem. Następnego dnia, w wyniku presji ONZ, nastąpiło zawieszenie broni.