Był również odznaczony Orderem Orła Czerwonego z Gwiazdą i Liśćmi Dębu III klasy (1899).

Prezydent Regencji w Bydgoszczy Urząd prezydenta Regencji w Bydgoszczy objął 7 października 1881 r. Pełniąc swój urząd, nadal pozostał współpracownikiem kanclerza Ottona von Bismarcka, jego doradcą i ekspertem w sprawach prowincji wschodnich Cesarstwa Niemieckiego. Jego analiza stosunków narodowościowych i sytuacji niemczyzny na tych obszarach, opracowana w 1886 r. była podstawą dla zastosowanych w praktyce uregulowań prawnych.

W swoich opracowaniach w zakresie kwestii narodowościowych jawił się jako niemiecki nacjonalista, zdecydowanie wrogi polskości i polskim ambicjom narodowym oraz ruchom narodowowyzwoleńczym. Widział w nich zagrożenie dla bezpieczeństwa i pozycji Rzeszy Niemieckiej, źródło ewentualnej irredenty. Z tego względu wiele uwagi poświęcał germanizacji ziem polskich, udzielał poparcia Komisji Kolonizacyjnej, niemieckiemu osadnictwu oraz działalności Niemieckiego Związku Marchii Wschodniej (niem. Deutscher Ostmarkenverein, Hakata).