Jan pochodził z Galilei, prawdopodobnie z Betsaidy. Był synem Zebedeusza i Salome i młodszym bratem Jakuba Większego. Pochodził z zamożnej rodziny i był rybakiem nad Jeziorem Galilejskim, tak jak jego ojciec. Wraz z Andrzejem był uczniem Jana Chrzciciela, jednak za jego radą dołączył do Jezusa. Był świadkiem cudu w Kanie Galilejskiej, wypędzenia kupców ze świątyni i rozmów z Nikodemem i Samarytanką. Prawdopodobnie na pewien czas powrócił do łowienia ryb, by następnie zostać powołanym przez Chrystusa wraz z bratem Jakubem Większym. Jan, Jakub i Szymon Piotr należeli do najbliższych uczniów Jezusa. Ze względu na swój porywczy charakter Jan i Jakub zostali nazwani przez swego Nauczyciela synami Gromu. Towarzyszył Chrystusowi w uleczeniu teściowej Szymona Piotra, wskrzeszeniu córki Jaira i przy przemienieniu na Górze Tabor. Wraz z Andrzejem, Piotrem i Jakubem Większym pytał Jezusa o koniec świata, a także dopraszał się o zaszczytne miejsce w Królestwie Niebieskim. Jan i Szymon Piotr przygotowali ostatnią wieczerzę, na której Jan, na prośbę pozostałych apostołów, spytał Chrystusa kto jest zdrajcą. Następnie został wzięty przez Nauczyciela do Ogrójca, lecz uciekł wraz z pozostałymi uczniami po aresztowaniu Jezusa.