Na stanowiskach ministerialnych Robert Walpole podniósł w 1728 r. Comptona do godności para z tytułem barona Wilmington, by osłodzić mu porażkę, i by nie przeszkadzał mu on w Izbie Gmin. W 1730 r. tytuł podniesiono do rangi hrabiego. Wilmington zbliżał się coraz bardziej do wigowskich oponentów premiera-wiga, lecz w parlamencie w zasadzie dostosowywał się do punktu widzenia rządu. W 1730 r. na krótko został Lordem Tajnej Pieczęci, by zostać w końcu Lordem Przewodniczącym Rady. Wilmington był zaangażowany w stworzenie słynnego przytułku Foundling Hospital w 1739 r. Założenie tego ośrodka wywołało modę na filantropię wśród polityków brytyjskich, która trwa do dziś.
Premier W styczniu 1742 r. Wilmington zastąpił Walpole’a jako pierwszy lord skarbu i tytularny szef gabinetu, w którym główną rolę odgrywał lord Carteret. Wilmington podupadł na zdrowiu, więc zaczęto podejmować niektóre rządowe decyzje bez konsultacji z nim. Pozostał jednak u władzy do śmierci, po której premierem został Henry Pelham.