Historia Po zdobyciu Konstantynopola w 1204 przez wojska łacińskie, część terytoriów Cesarstwa Bizantyjskiego pozostało niezależnych i pozostawało pod władzą Greków. Pierwszym władcą i założycielem despotatu był kuzyn bizantyjskiego cesarza Aleksego III Angelosa, Michał I Angelos. Utworzone przez Michała I Angelosa państwo w krótkim opanowało tereny położone wokół Arty i Joaniny oraz Dyrrachionu, a także Etolię i Akarnanię. Na stolicę swego państwa Michał I wybrał położoną centralnie Joaninę. Michał I został zamordowany w 1215 roku, a władzę po nim przejął jego przyrodni brat Teodor Angelos Dukas Komnen. W 1224 Teodor Dukas Komnen podbił środkową Macedonię, królestwo Tesaloniki i Trację, a następnie przyjął tytuł cesarza, który jednak nie został uznany przez innych władców greckich. Władca ten był bliski odzyskania z rąk łacinników Konstantynopola i przywrócenia Cesarstwa Bizantyjskiego, ale przegrał bitwę pod Kłokotnicą w 1230 r., w której starł się z wojskami Carstwa Bułgarskiego. W wyniku tej przegranej państwo Epiru skurczyło się do rdzenia w Epirze i Tesalii i zostało zmuszone zostać wasalem innych okolicznych państw. Udało mu się jednak zachować autonomię aż do podboju około 1337 roku przez odrodzone Cesarstwo Bizantyjskie.