Przewidywania J.W.Moncrieffa, że koncepcja szybko zostanie zapomniana, nie spełniły się. J.E.Amoore opisał swoją hipotezę w dwóch książkach, wydanych w latach 1970 i 1977. Kontynuował też poszukiwania możliwości doświadczalnego potwierdzenia jej słuszności, stosując udoskonalone techniki badawcze.
W 1970 zostały opublikowane wyniki badań wykonanych z użyciem kamery cyfrowej, rejestrującej obrazy obracających się modeli cząsteczek. Zbiory danych z kamery były porównywane ze zbiorami wyników sensorycznych ocen rodzaju zapachu. Oceniano zapach kwasu izowalerianowego oraz jego homologów i izomerów, uznany za jeden z zapachów podstawowych. Stwierdzono, że współczynnik korelacji między oboma zbiorami danych jest dość wysoki (wynosi 0,8). Planowano wykonanie podobnych badań dla innych 20 – 30 grup związków. Badania nie zostały zakończone.
Za drugą możliwość doświadczalnego potwierdzenia hipotezy, dotyczącej liczby i rodzaju zapachów podstawowych, John E. Amoore uznał analizę częstości występowania selektywnej anosmii, związanej z brakiem określonych chemoreceptorów. Opracował techniki badań tych zjawisk, a ich wyniki systematycznie publikował.