Koncepcja została opublikowana po raz pierwszy w 1952.
thumb|Trzy "gniazdka receptorowe" J.E.Amoore'a W pierwszym okresie badań J.E. Amoore dokonał przeglądu piśmiennictwa chemicznego, poszukując informacji o zapachu różnych związków chemicznych. Analizował podobieństwo struktury (cech sterochemicznych) cząsteczek, których zapach był jednakowo określany. Wyodrębnił 7 woni, uznanych za podstawowe: kamforową, piżmową, kwiatową, miętową, eteryczną, ostrą i gnilną. W poszczególnych grupach zaobserwował podobieństwo kształtu cząsteczek (cieni rzucanych przez ich modele kulowe). Na tej podstawie stwierdził, że związki są odróżniane węchem dzięki siedmiu różnym receptorom zapachów podstawowych w komórkach nerwowych nabłonka węchowego. Analogiczny mechanizm jest znany jako model klucza i zamka, powszechnie stosowany w biologii strukturalnej, oparty na ogólnej zasadzie komplementarności struktur. Amoore uznał, że charakterystyczną cechą siedmiu różnych chemoreceptorów węchowych jest istnienie "gniazdek", których kształt i wielkość odpowiadają kształtom i wymiarom cząsteczek odorantów.
J.W. Moncrieff, w książce The Chemical Senses (wyd. 3, 1967), negatywnie zaopiniował tę koncepcję, jako zbyt uproszczoną i słabo udokumentowaną.