Od 1918 w Wojsku Polskim, w latach 1919–1920 uczestniczył w walkach partyzanckich na Śląsku Cieszyńskim (prawdopodobnie z ramienia Oddziału II Sztabu MSWojsk.). W okresie międzywojennym pracował jako jubiler w Warszawie. Był współorganizatorem (1921) i prezesem Okręgu Warszawskiego Związku Legionistów Polskich, współorganizatorem Kolejowego Przysposobienia Wojskowego (1927), instruktorem kolejowego przysposobienia wojskowego w Rembertowie, Związku Podoficerów Rezerwy RP (w latach 1929–1939 był prezesem Zarządu Głównego), wiceprezesem ZG Federacji Polskich Związków Obrońców Ojczyzny. W 1938 został senatorem V kadencji. W 1935 włączył się w działalność Polskiej Partii Radykalnej, z czasem przejmując jej kierownictwo.

Po wybuchu II wojny światowej, we wrześniu 1939 został ewakuowany do Rumunii. Powrócił do Polski. Działał w Radzie Głównej Opiekuńczej. Uczestniczył w powstaniu warszawskim. Był przewodniczącym Rady Obrony Narodu (dublował jej przewodniczącego Antoniego Karczewskiego) i członkiem Korpusu Bezpieczeństwa. Po upadku powstania został wywieziony do Niemiec - od 19 sierpnia 1944 zatrudniony przymusowo w zakładzie elektrycznym w Laubusch k. Drezna.