Jest wiązany ze zróżnicowaniem długości różnych linii prądu (strug).
Wartość A zależy w dużym stopniu od rodzaju fazy stacjonarnej (porowatość, wymiary i kształt ziaren, sposób ich upakowania w kolumnie) oraz od stosunku średnicy ziarna do średnicy kolumny. W przypadku kolumn kapilarnych, w których fazą stacjonarną jest film cieczy, pokrywający wewnętrzne ścianki, czynnik dyfuzji wirowej jest równy zeru.
Wyraz B jest wiązany z przypadkowymi ruchami cząsteczek analitów w strumieniu gazu nośnego. Wpływ tych efektów na stopień rozmycia piku jest tym mniejszy, im większa jest prędkość gazu nośnego i krótszy czas przebywania składników analizowanej próbki w kolumnie (linia B jest malejąca). Stopnień rozmycia pasm wskutek dyfuzji podłużnej zależy od gęstości gazu nośnego. Z tego punktu widzenia korzystne jest stosowanie wodoru i helu, a nie azotu i argonu, nie zawsze jest to jednak wybór optymalny. Konieczne jest uwzględnienie wpływu rodzaju gazu nośnego na czas retencji i czułość detektorów.