Przed rozbiorami Polski Sławatycze przeżywały okres rozwoju. W wyniku III rozbioru ziem polskich w 1795 r. Sławatycze zostały wcielone do monarchii Habsburgów (zabór austriacki). W wyniku wojny między Księstwem Warszawskim a Austrią i pokoju w Schönbrunnie Sławatycze zostały przyłączone do Księstwa Warszawskiego w 1809 r. (wchodziły w skład departamentu siedleckiego). Upadek cesarza Francuzów Napoleona Bonaparte spowodował okupację Księstwa Warszawskiego przez Rosjan, której początek datuje się na 1813 r. Formalnie Księstwo istniało do 1815 r., kiedy to kongres wiedeński podzielił je między mocarstwa rozbiorowe. Sławatycze znalazły się w nowo utworzonym Królestwie Polskim, organizmie politycznym związanym z Rosją unią personalną i powiązanym z nią gospodarczo i politycznie (zatem miejscowość znalazła się w zaborze rosyjskim). Autonomia Królestwa była przez kolejnych rosyjskich carów stopniowo zmniejszana i coraz bardziej jednoczono je bezpośrednio z Imperium Rosyjskim. Sławatycze jako miejscowość położona w Królestwie Kongresowym wchodziła w skład województwa podlaskiego, a po ukazie cara Mikołaja I Romanowa z 7 marca 1837 r., przemianowującym w Kongresówce województwa na gubernie, w skład guberni siedleckiej.