Do Polski tereny te powróciły po raz kolejny w 1282 r., kiedy to opanował je książę Leszek Czarny. W 2 połowie wieku XIII i 1 połowie wieku XIV wchodziły w skład Księstwa Halicko-Wołyńskiego.
Na skutek konfliktów wewnętrznych, agresywnej polityki Wielkiego Księstwa Litewskiego i zainteresowania tymi ziemiami książąt polskich Księstwo Halicko-Wołyńskie popadło w głęboki kryzys, który doprowadził do jego upadku i podziału między Polskę i Litwę. Tereny, na których leżą Sławatycze, były punktem zapalnym we wzajemnych relacjach Korony i Wielkiego Księstwa. Co prawda już w 1258 r. zostały przyłączone do Litwy przez syna Mendoga, Wojsiełka, ale ostatecznie hegemonię litewską na tych terenach potwierdził wielki książę Giedymin w 1320 r. W 1349 r. na krótko tereny te przyłączył do Polski Kazimierz Wielki, jednakże już w 1351 powróciły one do Litwy. Spowodowane to było dążeniami Krakowa do poprawy stosunków z Wielkim Księstwem, które w XIII i 1 połowie XIV wieku były z reguły bardzo napięte.