Jedynie w języku bułgarskim i słoweńskim do dziś zachował się specjalny fonem wymawiany jako szwa lub podobnie, zapisywany w bułgarskim jako ъ, a w słoweńskim jako e.
Do innych źródeł jerów należą m.in.: indoeuropejskie końcówki –os, –on (dające w prasłowiańskim ъ, np. *dymъ z pie. *dʰuHmós), redukcja samogłoski e (np. četyre → čьtyre; *bьrati – *berǫ, redukcja w formach trybu rozkazującego pewnych czasowników *rьci – *rekǫ); redukcja o (np. *zъvati – *zovǫ; pewne słowa zapożyczone do prasłowiańskiego zawierające u bądź i (np. *kъnędzь i *kotьlъ z języka gockiego, które w pragermańskiej epoce miały formę odpowiednio *kuningaz i *katilaz). W końcówkach fleksyjnych jery mogły się pojawiać w ramach dążności do „otwierania” sylab w związku z obowiązującym prawem sylaby otwartej.
Czas powstania jerów Przed próbą określenia, kiedy pojawiły się jery, warto przedstawić, jak w ogóle rozumieć język prasłowiański na osi czasu. Wielu slawistów wyróżnia w języku prasłowiańskim dwa okresy. W pierwszym okresie był to (stosunkowo) homogeniczny język Słowian, który wyodrębnił się ze wspólnoty bałtosłowiańskiej.