Przyjmując, że czas trwania samogłoski krótkiej to 1 mora, samogłoski wysokie i niskie trwały 2 mory, a samogłoski średnie 1 morę. Półwysokie samogłoski, tj. jery ь i ъ (dawne krótkie ĭ i ŭ) skróciły się jeszcze bardziej do ½ i zmniejszyły swoją wyrazistość artykulacyjną. W związku z tym, że były o połowę krótsze od samogłosek krótkich nazywane są samogłoskami zredukowanymi lub półsamogłoskami. Jeszcze później, kiedy wytworzył się podział na jery mocne i słabe, czas trwania tych drugich można określić w przybliżeniu jako ¼.
W związku z tym, że przekształcenie głosek ĭ i ŭ w jery wiązało się ze zmniejszeniem napięcia i obniżeniem artykulacji, ich barwa stała się bliższa neutralnej samogłosce szwa. Przypuszcza się, że jer przedni był wymawiany jako głoska pośrednia między e i i (jako //), a jer tylny jako głoska pośrednia między o i u (jako // lub //). Na pewnych obszarach różnica między tymi dwoma jerami mogła całkowicie się zatrzeć i oba mogły być realizowane jako szwa. Jery na pewnych pozycjach (tzw. jery słabe) wkrótce zanikły, a na innych pozycjach (tzw. jery mocne) zmieniły swoją barwę, zlewając się z innymi samogłoskami.