ciosane bloki kamienne przygotowane do szybkiego wbudowania), dostarczane drogą morską z Lizbony. mały|Pałac Kryształowy Gwałtowny rozwój tej metody nastąpił w XIX wieku wraz z upowszechnieniem konstrukcji żeliwnych. Przełomowym przykładem wykorzystania prefabrykatów był Pałac Kryształowy, wzniesiony na Wielką Wystawę w 1851 roku. Budynek ten składał się z tysięcy powtarzalnych elementów szklanych i metalowych, co umożliwiło jego wzniesienie w rekordowo krótkim czasie, a także późniejszy demontaż i przeniesienie w inne miejsce.
W połowie XIX wieku, m.in. w Australii (okres gorączki złota), rozpowszechniły się prefabrykowane „portable iron houses” sprowadzane z Wielkiej Brytanii jako zestawy („kit”) zamawiane z katalogu i składane na miejscu zgodnie z instrukcją montażu.
W XX wieku prefabrykacja stała się dominującą technologią w odpowiedzi na masowy deficyt mieszkaniowy po II wojnie światowej. Rozkwit technologii betonowych elementów wielkowymiarowych (tzw. wielka płyta) pozwolił na szybką industrializację budownictwa mieszkaniowego w całej Europie, szczególnie w krajach bloku wschodniego, ale także w Skandynawii i Francji. Po II wojnie światowej w Wielkiej Brytanii realizowano program tymczasowego budownictwa mieszkaniowego oparty na prefabrykowanych domach;