Określenie to zostało rozciągnięte umownie także na Wojsko Polskie we Francji w latach 1939–1940.
Polsko-francuskie umowy wojskowe z początkowego okresu II wojny światowej zawierały terminy Wojsko Polskie () i Polskie Siły Powietrzne (), natomiast nie występowała w nich nazwa Polskie Siły Zbrojne ().
Zgodnie z obowiązującymi ówcześnie aktami normatywnymi PSZ dzieliły się na dwa podstawowe rodzaje sił zbrojnych: wojsko, czyli siły lądowe oraz marynarkę wojennąArt. 2 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 1938 roku o powszechnym obowiązku wojskowym ().. W czasie II wojny światowej doszło do wyodrębnienia nowego, trzeciego rodzaju sił zbrojnych: lotnictwo, dotychczas traktowane jako rodzaj broni technicznych w składzie wojska, usamodzielniło się, przyjmując nazwę Polskich Sił Powietrznych. Stało się to na mocy rozkazu Naczelnego Wodza PSZ gen. Władysława Sikorskiego z dnia 22 lutego 1940 roku.