pod red. A. Kunerta, Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa 2002, .. Polskie Siły Zbrojne to przyjęta w 1940 nazwa własna Wojska Polskiego z okresu II wojny światowej podległego rządowi Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie z siedzibą w Londynie. W literaturze funkcjonuje równolegle na jego określenie nieformalna nazwa Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie, która według części historyków została rozpowszechniona z pobudek politycznych dla podkreślenia eksterytorialności tych wojsk i przeciwstawienia ich Wojsku Polskiemu na froncie wschodnim.
Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie rozwiązane zostały przez Brytyjczyków w 1947 roku.
Kwestia nazwy formacji Pod oficjalną nazwą Polskich Sił Zbrojnych funkcjonowała w latach 1940–1947 poza granicami kraju całość wojsk lądowych, marynarki wojennej i faktycznie od kwietnia 1944 lotnictwa Rzeczypospolitej Polskiej, nad którymi zwierzchność sprawowali Prezydent RP i Naczelny Wódz z siedzibą w Londynie. W historiografii okresu PRL przyjęło się w odniesieniu do tych sił określenie Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, zapewne ze względu na używanie tej samej nazwy przez sformowane w Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich z inicjatywy Związku Patriotów Polskich w latach 1943–1945 Polskie Siły Zbrojne w ZSRR (tzw. ludowe lub odrodzone Wojsko Polskie).