Silnik V6 Ferrari z 1982 roku produkował około 580 KM, a silniki DFV nadal utrzymały moc około 500 KM.
Brabham BT49 początkowo został wyposażony w tę samą skrzynię biegów, której zespół używał od roku 1977: sześciostopniową jednostkę z obudową konstrukcji Brabhama, odlewem Alfa Romeo i biegami konstrukcji Hewlanda.
Odmiany BT49B Model BT49B pojawił się na początku sezonu 1980. Odmiana ta została zaprojektowana wokół nowej poprzecznej skrzyni biegów konstrukcji Pete’a Weismanna. Nowa jednostka mogła być wyposażona w pięć lub sześć biegów i była wysoka i wąska, pozwalając na czystszy przepływ powietrza pod samochodem, co miało poprawić efekt przypowierzchniowy. Zaprojektowano nowy układ tylnego zawieszenia, lepiej współpracujący z tą skrzynią biegów. W układzie tym standardowe popychacze zostały zastąpione wahaczami nośnymi, które aktywowały pionowe sprężyny umieszczone za skrzynią biegów. Skrzynia biegów Weismanna okazała się zawodna i była używana głównie w zapasowym samochodzie do Grand Prix Holandii.
BT49T W 1980 roku skonstruowano zmodyfikowaną wersję modelu BT49, oznaczoną BT49T. Służyła ona do testowania wczesnych turbodoładowanych silników BMW R4 o pojemności 1499 cm³ i mocy 557 KM.