W sezonie 1980 1980 użyto dwóch BT49 z 1979 roku oraz siedmiu nowych.
Nadwozie i zawieszenie Podobnie jak wszystkie samochody Formuły 1 tamtego okresu, nadwozie Brabhama BT49 oparte zostało na konstrukcji monocoque. Jego warstwy zostały wykonane ze stopów aluminium wzmocnionych płytami z włókien węglowych. BT49 był jednym z pierwszych w historii Formuły 1 samochodów z tego typu strukturą materiałową. Nadwozie było nieco dłuższe niż w przypadku modelu BT48, miało zmienione sekcje boczne i mniejszy zbiornik paliwa (173 zamiast 205 litrów), co wynikało z mniejszego zużycia paliwa przez silniki Forda. Pozwoliło to na zmniejszenie masy samochodu o 15,9 kg, natomiast w przypadku w pełni zatankowanego samochodu jego masa była niższa od modelu BT48 o 43,1 kg.
Podwozie samochodu zostało ukształtowane tak, by utworzyć docisk przez uzyskanie efektu przypowierzchniowego. Powietrze pod samochodem przechodziło szybciej i dzięki temu zmniejszało się jego ciśnienie, zgodnie z paradoksem hydrodynamicznym. Dawało to efekt "przysysania" samochodu do toru, co zwiększało przyczepność opon, dzięki czemu samochód szybciej pokonywał zakręty.