Zakres dopuszczalnych sposobów tworzenia prawa zależy od reguł przyjmowanych w danym systemie.
Stanowienie prawa
Stanowienie prawa jest faktem prawotwórczym mającym postać czynności konwencjonalnej upoważnionego organu publicznego, za pomocą której kreuje on normy prawne zawarte w akcie normatywnym. Wytworem stanowienia są zatem normy prawne wyrażone w przepisach prawnych, a akt normatywny stanowi tekst będący ich nośnikiem.
Stanowienie prawa wymaga kompetencji prawotwórczej, czyli upoważnienia do dokonania czynności konwencjonalnej prowadzącej do powstania norm prawnych. Kompetencje takie przysługują przede wszystkim organom państwa oraz innym podmiotom, którym dany system prawny je przyznaje.
Określenia takie jak „stanowienie ustawy” albo „stanowienie przepisów” mają charakter skrótowy. Z punktu widzenia struktury normatywnej rezultatem stanowienia są normy prawne, natomiast przepisy stanowią jednostki tekstu prawnego, z których normy są rekonstruowane.
Umowa prawotwórcza
Umowa prawotwórcza jest czynnością konwencjonalną, za pomocą której jej strony kreują wiążące je normy prawne. W odróżnieniu od jednostronnego stanowienia prawa podmioty tworzące normy są zarazem ich adresatami i wyrażają zgodę na ich treść oraz moc wiążącą.