w 1710 odbył kilka podróży do miast hanzatyckich: Gdańska i Elbląga, celem egzekwowania nałożonej na nie kontrybucji, a w latach 1711-1712 podróżował po Europie Zach. z zadaniem werbunku różnego rodzaju specjalistów na służbę rosyjską. W 1717 został mianowany senatorem i prezydentem nowo utworzonego Kolegium Kopalni i Manufaktur. Uczestnik rokowań pokojowych ze Szwecją na kongresie alandzkim (1718-1719) i główny negocjator pokoju nysztadzkiego (1721). W 1721 za zasługi Piotr I nadał mu tytuł hrabiowski. Po śmierci imperatora, był mistrzem jego ceremonii pogrzebowej. Wraz ze wzrostem wpływów wszechwładnego Aleksandra Mienszykowa, niechętny intrygom dworskim, tracił swoje znaczenie. W 1726 złożył dymisję, która została przyjęta. Odszedł ze służby z „odprawą” w postaci stopnia marszałka polnego i Orderu Św. Aleksandra Newskiego (1726).
Naukowiec Po dymisji osiadł w swoim majątku Glinki niedaleko Moskwy, gdzie zajął się działalnością naukową. Tam też zmarł w wieku 65 lat.