Założenia i treść Projekt opierał się na zasadzie bezpośredniej relacji obywatela z państwem i zrywał z oparciem prawa małżeńskiego na prawie wyznaniowym, wyznaczając związkom wyznaniowym rolę pomocniczą. Wprowadzał świeckie urzędy stanu cywilnego, dopuszczał rozwody i przekazywał sprawy unieważnienia małżeństwa, separacji i rozwodu do wyłącznej kompetencji sądów powszechnych.
Nowe prawo małżeńskie przewidywało całkowite równouprawnienie żony i męża. Dopuszczało unormowanie majątkowych stosunków na zasadzie umowy. Systemem ustawowym był system podziału dorobku, który polegał na tym, że w trakcie trwania małżeństwa majątek zarówno wniesiony, jak i dorobkowy stanowił indywidualną własność każdego z małżonków, którzy mogli – każdy samodzielnie – nim rozporządzać. Po ustaniu małżeństwa cały majątek dorobkowy łączono w jedną masę i dzielono na dwie równe części, z których w razie śmierci jednego z małżonków połowa majątku przypadała żyjącemu, a druga spadkobiercom zmarłego; w razie rozwodu każdy ze współmałżonków zatrzymywał połowę, bez względu na wysokość swego wkładu w majątek dorobkowy.