Silnik liniowy tubowy powstaje, przez rozwinięcie rdzenia stojana i wirnika do powierzchni płaskich, a potem zwinięcie wokół osi przechodzących wzdłuż tych rdzeni. W takim silniku część pierwotną i część wtórną stanowią cylindry ustawione względem siebie współosiowo. Część wtórna jest umieszczona wewnątrz części pierwotnej silnika. Wytworzone w części pierwotnej pole magnetyczne porusza się w kierunku osiowym, pociągając za sobą nieuzwojoną, ferromagnetyczną część wtórną.
Silnik liniowy dwufazowy W silnikach tych część ruchomą stanowi induktor złożony z dwóch współpracujących części, pomiędzy którymi znajduje się aluminiowy bieżnik. Cewki o numerach nieparzystych są połączone szeregowo, zasilane napięciem o stałej amplitudzie Cewki o numerach parzystych, też są połączone szeregowo, zasilane napięciem o amplitudzie przesuniętym w fazie o 90°. Otrzymane pole magnetyczne przesuwa się względem induktora z prędkością synchroniczną. Prędkość liniowa nie zależy od ilości par biegunów
Małe silniki są wykonywane z induktorem jednoczęściowym.