w kluczu łowickim średnio prawie każdy gospodarz posiadał konia oraz więcej niż dwie krowy.
XIX wiek mały|Pałacyk Łowczego w Zwierzyńcu z 1820 W 1820 car Aleksander I nadał dawne dobra arcybiskupstwa swojemu bratu, wielkiemu księciu Konstantemu, nadając im oficjalnie nazwę księstwo łowickie. W 1838 r. Księżacy, jako jedna z pierwszych grup chłopów w kraju, zostali uwłaszczeni, co wiązało się z parcelacją gruntów i nadaniem gromadom wspólnych pastwisk. Stosunkowo wczesne zniesienie pańszczyzny i podział ziem między chłopów wiązały się ze znacznym wzrostem ich zamożności oraz rozkwitem oryginalnej kultury materialnej, który przypada na II poł. XIX w. Ludność przepełnionych wsi księżackich zaczęła osiedlać się poza historycznymi granicami regionu, najczęściej zakupując gromadnie cały folwark. Ze względu na przywiązanie do rodzimego księstwa, osiedlali się głównie pod jego granicami, tworząc zwartą społeczność księżacką poza jego obszarem.