Wg Renaty Marciniak-Firadzy do dóbr arcybiskupstwa mogli wówczas napływać osadnicy z Mazowsza, północnej Małopolski, ziemi sieradzkiej, łęczyckiej, Wielkopolski, a w szczególności z Kujaw, przyczyniając się do powstania w ich obrębie wyjątkowego obszaru etnograficznego i dialektologicznego.
Nowożytność mały|258x258px|Łowicz na rycinie z 1618 r. Arcybiskupstwo gnieźnieńskie, mając duże dochody, zakładało na terenie dóbr łowickich i skierniewickich liczne folwarki. Pierwszy spis dóbr arcybiskupstwa, w tym kasztelanii łowickiej, powstał w początku XVI w. za rządów arcybiskupa Jana Łaskiego. Kasztelania łowicka składała się wówczas z ośmiu kluczy; pańszczyzny dochodziły do dwóch dni z półłanka, jednak w licznych wsiach kmiecie musieli stawać do pracy na każde żądanie zarządów folwarcznych. Arcybiskup gnieźnieński, nie chcąc odstąpić od opłacalnych dla siebie robocizn, rozumiejąc jednak przeciążenie kmieci, wydał specjalną ustawę o robociznach nadającą im przywilej, dzięki któremu nie mogli być karani, dopóki ich wina nie została dowiedziona sądownie.