Rzeźba i płaskorzeźba Najważniejszym elementem rzeźby i płaskorzeźby w sztuce Sumerów była twarz, której dominującą częścią były oczy. Dzieła te były pozbawione indywidualnych cech poszczególnych osób. Posążki w pozycji siedzącej lub klęczącej miały ukazać czynność, a nie samą osobę. Stawiano je w świątyniach, podpisane imieniem oranta. Najprawdopodobniej miały symbolizować pobożność osób, które je tam ustawili. Od tych sposobów przedstawiania osób były pewne wyjątki. Odnalezione w Esznunna figurki miały na twarzy zaznaczoną mimikę w formie uśmiechu, przestrachu itp., a figurki z Mari cechowała dużo większa staranność w wykonaniu detali. Twarze nie były pozbawione cech indywidualnych, a stroje – spódniczki z baraniej skóry – zostały ukazane z dużą starannością. Rzeźby z brązu odlewano tzw. metodą traconego wosku. Były bardziej realistyczne od kamiennych.
Płaskorzeźby komponowane były w układach pasowych. Postacie ludzi przedstawiano w układzie: twarz z profilu, oko od frontu, tułów i ramiona od frontu, nogi z profilu. Do najstarszych należą stele, wykonane w miękkim kamieniu, ukazujące ważne wydarzenia z dziejów. Są rodzajem pomników historycznych, z których jedna grupa opisuje wydarzenia pokojowe, druga – zwycięskie wojny.