147–159..
Działalność Omówienie historii Ligi Polskiej jak pisał jeden z jej historyków, Wiesław Śladkowski nie jest zadaniem łatwym, gdyż „przeszkodę, na jaką trafia badacz, stanowi brak zasadniczych źródeł”. Główne materiały do jej dziejów pierwotnie zdeponowane w Muzeum Raperswilskim, a w okresie międzywojennym przeniesione do Warszawy, spłonęły podczas II wojny światowej. Od samego początku Liga Polska skupiała grupy o różnych poglądach politycznych i społecznych, które chciano skupić pod sztandarem walki o niepodległość na wspólnej narodowej platformie. Z jednej strony były to środowiska radykalnej inteligencji z drugiej zwolennicy idei socjalistycznych opowiadający się jednocześnie za niepodległością Polski. Organem prasowym Ligi Polskiej było wychodzące w Paryżu i redagowany przez Zygmunta Miłkowskiego dwutygodnik „Wolne Polskie Słowo”. Liga wydała też kolejne dwa wydania broszury Miłkowskiego – „Rzecz o obronie czynnej i Skarbie Narodowym” – traktując ją jako swoisty manifest założycielski organizacji. Początkowo na powstanie LP najżywiej zareagowali emigranci – byli powstańcy styczniowiWiesław Śladkowski, Liga Polska – reminiscencje wydarzeń sprzed lat 120, „Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska” Sectio F, Historia Vol. 61 (2006), s. 79–116..