Na początku lat 20. XX wieku Czeremcha była osadą kolejarską położoną przy ważnym węźle łączącym linie kolejowe prowadzące w kierunku Siedlec, Białegostoku, Brześcia i Wołkowyska.
Po zakończeniu działań wojennych znaczenie Czeremchy nadal wynikało przede wszystkim z funkcji kolejowych. Polski odcinek dawnej magistrali Siedlce–Bołogoje znalazł się po ustaleniu granicy w zarządzie Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w Wilnie, a linię Siedlce–Zahacie zaliczono do linii drugorzędnych. Zniszczenia powstałe podczas I wojny światowej i wojny polsko-bolszewickiej spowodowały konieczność odbudowy infrastruktury kolejowej, prowadzonej przez większą część lat 20..
W latach 1921–1927 odbudowywano dworce na tej linii, jednocześnie przekształcając ich architekturę zgodnie z tendencjami obowiązującymi w polskim kolejnictwie. Dworzec w Czeremsze należał do większych stacji węzłowych przebudowanych wówczas w tzw. stylu dworkowym. Oprócz dworca w obrębie węzła funkcjonowały m.in. parowozownia, wieża ciśnień, stacja pomp, magazyny i zabudowania przeznaczone dla pracowników kolei.