Monastyr był otoczony murami obronnymi, które jednak zostały później zniszczone. Przetrwała natomiast wolno stojąca wieża obronna, z hurdycjami pod dachem, wzniesiona w 1641 r. przez hospodara Bazylego Lupu, służąca także jako dzwonnica.
W 1786 tutejsze zgromadzenie zakonne zostało skasowane przez władze austriackie. Cerkiew pełniła później funkcje parafialne, a prawosławne mniszki powróciły w to miejsce w 1990.
Freski mały|left|Fragment fresków wewnątrz cerkwi Freski zewnętrzne cerkwi, pokrywające całe jej ściany, stanowią jeden z najlepszych przykładów malowideł cerkwi bukowińskich. Dominuje w nich kolor czerwony.
Najlepiej zachowane są freski na ścianie południowej cerkwi, najlepiej osłoniętej od wiatrów i deszczów. W centralnej części tej elewacji znajduje się przedstawienie akatystu maryjnego (każdej zwrotce hymny odpowiada jedna scena, sceny ułożone są w kilku rzędach, zwieńcza je przedstawienie ocalenia przez Marię Konstantynopola podczas jego oblężenia przez Persów w 626). Na prawo od niej znajduje się żywot św. Mikołaja, a pod nim przypowieść o synu marnotrawnym.