Wojna Hanza wypowiedziała wojnę Danii i Norwegii 19 listopada 1367. Od lutego 1367 trwała wojna między Danią i Norwegią a Szwecją, gdzie działały wojska duńskie. Albrecht Meklemburski zatrzymywał wojska duńskie w południowej Szwecji, kiedy to wojska meklemburskie i holsztyńskie wkroczyły na terytorium Danii. Od zachodu uderzyła flota holenderska, wysadzając desant na terytorium Norwegii. Od wschodu nadpłynęła flota hanzeatycka, która miała opanować Kopenhagę.
W toku działań wojennych na wiosnę 1368 w Danii wybuchł bunt przeciwko Waldemarowi IV, który pokrzyżował mu plany obrony. W kwietniu 1368 Waldemar IV opuścił Danię, pozostawiając władzę i kontrolę nad wojskiem marszałkowi Henningowi Podbusce.
W maju 1368 flota hanzeatycka pod dowództwem burmistrza Lubeki Brono von Warendrop wysadziła desant i zajęła Kopenhagę. Wkrótce armia Hanzy opanowała całą Zelandię. W sierpniu 1368 Haakon VI został zmuszony do podpisania rozejmu z Holendrami. Do jesieni 1368 wojska meklembursko-holsztyńskie, które wsparli zbuntowani możnowładcy, zajęły niemal cały Półwysep Jutlandzki. Wojska szwedzkie oblegały Hälsingborg i kilka innych zamków w Skanii.