Promotorem pracy był niemiecki fizykochemik Max Bodenstein, który doradził Kistiakowskiemu wyjazd z Berlina, gdyż twierdził, że w Niemczech zawsze będzie postrzegany jako Rosjanin.
W 1926 roku Gieorgij Kistiakowski wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie został studentem wydziału chemii fizycznej Uniwersytetu Princeton jako International Education Board Fellow. Dwa lata później Kistiakowski został współpracownikiem badawczym na uczelni w Princeton.
W 1930 roku Kistiakowski objął funkcję asystenta profesora nadzwyczajnego na Uniwersytecie Harvarda. W 1933 roku otrzymał amerykańskie obywatelstwo. Cztery lata później został profesorem wydziału chemii na Uniwersytecie Harvarda. Podczas pracy na tej uczelni Kistiakowsky stał się jednym z czołowych, światowych ekspertów w dziedzinie materiałów wybuchowych. W 1939 roku wszedł w skład amerykańskiej Narodowej Akademii Nauk.
Działalność naukowa w czasie II wojny światowej Kiedy w 1939 roku w Europie wybuchła II wojna światowa George Kistiakowsky zdecydował się dołączyć do działań z nią związanych. W udzielonym Richardowi Rhodesowi w 1982 roku wywiadzie wypowiedział się na ten temat następująco: