1925 wszedł w skład Komitetu Dzielnicowego (KD) Grzegórzki-Dąbie KPP i wstąpił do Związku Robotników Przemysłu Metalowego, w którym został członkiem jego Komitetu Okręgowego. Występował w Krakowie na zgromadzeniach i wiecach i organizował manifestacje i pochody pierwszomajowe. Znane były jego kontrowersyjne przemówienia, które krytykowały ówczesne władze.
Na polecenie KC KPP wstąpił do powstałej w 1926 legalnej PPS-Lewicy. Współpracował z jej sekretarzem generalnym Andrzejem Czumą, m.in. uczestniczył w prowadzonych przez niego negocjacjach o podwyżkę płac w przemyśle metalowym. Od lutego 1929 wraz z Bolesławem Kaszyńskim bezskutecznie usiłował założyć w Krakowie i Chrzanowie filie działającego na Górnym Śląsku komunistycznego Zrzeszenia Wolnych Związków Zawodowych. 10 kwietnia 1929 został aresztowany w Krakowie i skazany na miesiąc aresztu. Po zwolnieniu bez powodzenia usiłował odbudować rozbity przez policję Komitet Okręgowy KPP w Krakowie. Kandydował z listy PPS-Lewicy w powiecie żywieckim w wyborach parlamentarnych 16 listopada 1930, ale nie uzyskał mandatu.