Ciężkie walki o ważny węzeł kolejowy Wapniarkę trwały 26-27 lipca i zakończyły się zdobyciem miasta przez Ukraińców. 3 Dywizja za swoje zasługi bojowe otrzymała oficjalny przydomek „Żelazna”. Po wyczerpujących walkach dywizja potrzebowała odpoczynku i uzupełnień, ale rozwój sytuacji na froncie uniemożliwił to. Rozpoczęły się zacięte walki w rejonie Wapniarki, ale wszystkie ataki wojsk bolszewickich zostały odparte. W tym czasie najwyższe dowództwo Armii Czynnej URL postanowiło podjąć ofensywę w 2 kierunkach: większymi siłami na Kijów, mniejszymi na Odessę. 3 DStrz. znalazła się w grupie armijnej płk. Jurko Tiutiunnyka. Natarcie rozpoczęło się 12 sierpnia. 18 sierpnia w walkach o stację kolejową Rudnica został śmiertelnie ranny dowódca 8 Czarnomorskiego Pułku płk E. Carenko. Zastąpił go sotnik Liubimiec. Z kolei z dowództwa 9 Pułku Strzeleckiego odszedł płk P. Szandruk. Jego miejsce zajął płk J. Macak, a następnie płk B. Czmil.