Pomimo wprowadzenia karabinka Berthiera piechota nadal posługiwała się karabinem Lebela. Podstawową przyczyną takiej sytuacji były wysokie koszty zastąpienia karabinów Lebela nową konstrukcją. Dopiero w 1907 rozpoczęto produkcję karabinu Berthier Mle 1907 (zasilany z pudełkowego magazynka trójnabojowego). Opóźnienie wprowadzenia do produkcji nowego karabinu spowodowało, że jeszcze w czasie pierwszej wojny światowej duża część żołnierzy francuskich była uzbrojona w karabiny Lebel Mle 1886, które w tym czasie były już bronią przestarzałą.
Podczas pierwszej wojny światowej karabiny Lebela znalazły się na uzbrojeniu Armii Polskiej we Francji (Błękitnej Armii). Były też jednym z typów karabinów używanych przez Wojsko Polskie w latach 1918–1921 (polskie oznaczenie Lebel wz. 1886). W 1938 w magazynach znajdowało się jeszcze 148 000 sztuk tego karabinu. W 1939 w karabiny Lebel wz. 86/93 wyposażono część oddziałów Obrony Narodowej. Ponownie broń ta znalazła się na uzbrojeniu oddziałów Armii Polskiej we Francji w 1940 r.
W latach 1935–1939 ok. 10 000 karabinów Mle 1886 przebudowano przez skrócenie lufy i magazynka na karabinki Mle 1886 M93 R35.