W 1886 roku karabin przyjęto do uzbrojenia jako Fusil d'Infanterie Modele 1886, ale najczęściej używano nazwy Lebel Mle 1886. Jak pokazał czas, oparcie się na konstrukcji starego naboju i karabinu było poważnym błędem. Nabój miał łuskę o silnie stożkowym kształcie, co utrudniało budowę magazynków pudełkowych. Jeszcze gorzej wyglądała sprawa karabinu. Przejęty z karabinu Mle 1884 magazynek rurowy był już anachronizmem. Wymagał on ładowania pojedynczymi nabojami, co sprawiało, że ładowanie magazynka było bardzo długotrwałe w porównaniu z karabinami wyposażonymi w magazynki pudełkowe. Dlatego wkrótce po rozpoczęcia produkcji karabinu Mle 1886 rozpoczęły się prace nad jego następcą.
Wkrótce po wprowadzeniu naboju 8 × 50 mm R powstała jego nowa odmiana z pociskiem ostrołukowym (M1886 D). Nowy nabój miał lepsze własności balistyczne, ale jedną wadę – ostre zakończenie pocisku w magazynku rurowym uderzało w spłonkę następnego naboju co mogło spowodować odpalenie naboju w magazynku i w rezultacie zniszczenie broni. Dlatego konieczne stało się skonstruowanie karabinu z magazynkiem pudełkowym. Pierwszą francuską bronią zasilaną z takiego magazynka był karabinek M. Berthiera wprowadzony do uzbrojenia jako Berthier Mle 1890.