Jednocześnie grupa „himalaistów” (Jedliński, Warm, Panejko, Szcześniak, Laskowski) brała udział w kilku wyprawach organizowanych przez inne kluby wysokogórskie i bezpośrednio przez PZA, m.in. w Karakorum, góry Norwegii i Kaukaz. Zwornikiem obu tych grup stał się Krzysztof Pankiewicz, który miał osiągnięcia zarówno w górach wysokich jak i w niższych formacjach skalnych. Pod koniec lat 70. pojawiła się też moda na zawody wspinaczkowe. Jan Fijałkowski i Krzysztof Pankiewicz zdobyli dla klubu mistrzostwo zespołowe na zawodach skałkowych PZA, a w 1979 Pankiewicz zdobył akademickie mistrzostwo Polski na zawodach skałkowych.

Przełom lat 70. i 80. XX w. to okres kiedy łódzcy wspinacze skałkowi z Janem i Elżbietą Fijałkowskimi na czele, zaczęli interesować się formacjami piaskowcowymi. Zainteresowanie to zaczęło się od wypraw do Saskiej Szwajcarii w ówczesnej NRD i w Adršpašskoteplické skály w Czechach. W Saskiej Szwajcarii łodzianie dowiedzieli się o przedwojennej działalności Niemców w Górach Stołowych, które po wojnie zostały niemal zupełnie zapomniane jako teren wspinaczkowy. Polska eksploracja tych gór rozpoczęła się letnią wyprawą ŁKW w 1982 r. Od tego czasu wspinacze z Łodzi spędzali w tym rejonie letnie miesiące, pokonując coraz trudniejsze drogi i coraz dokładniej eksplorując ten teren. Pod koniec lat 80.